Wiele osób pyta mnie, co to właściwie jest psychoterapia Gestalt? Chcę krótko opowiedzieć o tym, co jest w niej dla mnie ważne.

Rdzeń terapii Gestalt stanowi doświadczanie: swoich emocji, stanów - radości, smutku, złości, zmęczenia, - relacji z innymi ludźmi, swoich potrzeb. Doświadczenie smutku pozwala na pocieszenie, złości - na postawienie swoich granic, odczucie potrzeb - na poszukiwanie ich zaspokojenia. Pomaga w podjęciu decyzji i działaniu.

Niektórych stanów wolę nie odczuwać, na przykład długo nie zaspokajana potrzeba bliskości staje się samotnością, którą przezwyciężam koncentrując się na innych sprawach. Teraz nie wiem już, że jestem samotna. Uświadomić to sobie - dowiedzieć się tego, czego w tej chwili o sobie nie wiem - mogę w spotkaniu z drugą osobą, uważną i otwartą na mnie. Właśnie taką osobą jest psychoterapeuta.

Doświadczając ponownie swojej potrzeby, mogę poszukać dla siebie jej zaspokojenia - wyjść do ludzi i znaleźć osoby, których będę ciekawa, z którymi nawiążę więź dającą możliwość dzielenia się przeżyciami. Może to być trudne dla kogoś, kto był długo samotny. W tym czasie nadal mogę korzystać z towarzyszenia i pomocy terapeuty, doświadczając różnych sposobów wchodzenia w relacje, uzyskując wsparcie.

Terapeuta Gestalt nie zmienia świata klienta, nie udziela rad, nie daje gotowych rozwiązań. Towarzyszy mu i wspiera w poznawaniu siebie, podejmowaniu decyzji, wprowadzaniu zmian, poszukiwaniu sposobu życia, który może mu dawać zadowolenie i poczucie sensu.

Bo to właśnie znaczy słowo Gestalt: "całość", "postać", "sens". A odnosi się ono do naszego postrzegania, nastawionego na odnajdywanie znaczeń, jak i do naszego, ludzkiego, sposobu istnienia w świecie: poszukiwania i nadawania sensu naszym doświadczeniom, bycia całością.